Wspomnienie Św. Szymona z Lipnicy – ewangelia i komentarz – 18 lipca 2011

Matka Boska Mazowiecka

Ewangelia wg św. Mateusza 12,38-42.
Niektórzy z uczonych w Piśmie i faryzeuszów rzekli do Jezusa: «Nauczycielu, chcielibyśmy jakiś znak widzieć od Ciebie».
Lecz On im odpowiedział: «Plemię przewrotne i wiarołomne żąda znaku, ale żaden znak nie będzie mu dany, prócz znaku proroka Jonasza.
Albowiem jak Jonasz był trzy dni i trzy noce we wnętrznościach wielkiej ryby, tak Syn Człowieczy będzie trzy dni i trzy noce w łonie ziemi.
Ludzie z Niniwy powstaną na sądzie przeciw temu plemieniu i potępią je; ponieważ oni wskutek nawoływania Jonasza się nawrócili, a oto tu jest coś więcej niż Jonasz.
Królowa z Południa powstanie na sądzie przeciw temu plemieniu i potępi je; ponieważ ona z krańców ziemi przybyła słuchać mądrości Salomona, a oto tu jest coś więcej niż Salomon.

Komentarz

Prorok Natan, uzgodniwszy z Batszebą, przedstawił pomysł starcowi, mądremu królowi Dawidowi, który miał umrzeć (1Krl 1). Wtedy Salomon, którego imię oznacza „człowiek pokoju”, otrzymał namaszczenia królewskie.  Następnie podążył za nim cały lud; tłum grał na rogu i oddawał sią tak wielkiej radości, że od ich okrzyków drżała cała ziemia, bo król oznajmił: „To Salomona ustanawiam jako króla nad Izraelem i Judą” (w. 35-40). Ta intronizacja zapowiada bez wątpienia tajemnicę, o której mówił Daniel: „Sąd zasiadł i otwarto księgi. A oto na obłokach nieba przybywa jakby Syn Człowieczy. Podchodzi do Przedwiecznego i wprowadzają Go przed Niego. Powierzono Mu panowanie, chwałę i władzę królewską” (Dn 7,10-14).

To zatem z inicjatywy proroka Salomon jest wybrany królem, jak jest także dokonaniem proroctw w ich sensie duchowym, że Chrystus, Syn Boży, jest uznany za Króla Pokoju, Króla chwały Ojca, przyciągajacy wszystko do siebie. Salomon został królem za życia swego ojca, jak Chrystus jest ustanowiony królem przez Boga Ojca, który nie może umrzeć. Tak, bez wątpienia, uczynił Go królem, „dziedzicem wszystkich rzeczy” (Hbr 1,2), Ten, który nie umiera i nigdy nie umrze. I, rzecz wspaniały i wyjątkowa, Chrystus, dziedzic zawsze żyjącego Ojca, który nigdy nie może umrzeć, jest martwy jedyny raz; powrócił do życia i nigdy nie zazna już śmierci.

Wtedy Salomon zasiada na „mulicy króla” (1R 1,38). Co więcej, to na tronie swego Ojca, to znaczy, Kościoła…, „ponad wszelką Zwierzchnością i Władzą, i Mocą, i Panowaniem” (Ef 1,21) Chrystus teraz zasiada „po prawicy Majestatu na wysokościach” (Hbr 1,3). Oto dlaczego tłum idzie za Nim, lud śpiewa i raduje się. A ziemia drży od okrzyków. My także  usłyszeliśmy wielką radość tych, którzy głosili tę chwałę, to znaczy, wesele apostołów mówiących językami wszystkich (Dz 2), ponieważ „ich głos się rozchodzi na całą ziemię” i „po krańce świata ich mowy” (Ps 19,5).

Rupert z Deutz

Advertisements

There are no comments on this post.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s

%d bloggers like this: